باوه يال / bavayal

مانشت

مانێشت ك گیان دا گه سه وا سه ر داۆێ

وه ن قه ێ وه ن وو مانگ سه ر وه نێه ‌‌‌چو تاوێ

یه ئ دۆكمه ده سینگ ‌چه كنێ تا ‌خوه ر دیاگ‌

ئه و ساته ك ده م نه ێگه ده مێ وه فراوێ

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شرح

مانێشت: کوهی بلند و برف گیر در ایلام

گیان : جان ـــــــــ داگه سه : می بخشد ــــــــــ وا : باد ـــــــــــ سه ر داۆێ: سرد اب

وه ن : نام درختی است ــــــــــ قه ێ وه ن:شالی که به کمر می بندند ــــــ مانگ: ماه

سه ر وه ن: سربند ـــــــــچو :چگونه ـــــــــــتاوێ:آب می شود ،ذوب می شودــــــ

یه ئ:یکـ ــــــــــ سینگ :سینه ، در اینجا به معنای یقه می باشد ـــــــــــ ‌چه كنێ:باز می کند

‌خوه ر : خورشید ــــــــــ دیاگ‌:می آید ـــــــــــــ ئه و : آن ـــــــــــ ساته:ساعت ـــــــــ ده م: دهان ، لب

وه فراوێ :برفاب

+نوشته شده در شنبه بیستم بهمن 1386ساعت1:6توسط باوه یال |

چه م

ئه داي خوه ر ده روي جامه ك دراري

بخه ن سه و نزه ك چوزه ي نه و وه هاري

وه ميل سوه رمگ به ن و چه م ئوره ژن وه ي

تو ميل ئو چه م به ي و سوه رمگ دراري

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ترجمه

در مقابل آیینه همانند آفتاب می درخشی

لبخند بزن اي سبزه ي نورسيده ي بهاري

با قلم از سرمه دان سرمه بر مي دارند و چشم را اراسته مي كنند

اما تو با قلم از چشم هايت (سياهت) سرمه بر مي داريد (چشم هايت خود سرمه سازند)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اگر نقصي هست كه حتما هست مرا خواهيد بخشيد

+نوشته شده در چهارشنبه دهم بهمن 1386ساعت1:30توسط باوه یال |